“உயிரே இல்லை என்றார்கள்… ஆனால் ஆண்டவர் ஜீவன் கொடுத்தார்!”

என் பெயர் ராஜேஸ்வரி. என் மகன் பெயர் அருண். ஒரு நாள் என் மகனுக்கும் அவனுடைய அப்பாவுக்கும் இடையே ஒரு சிறிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. அந்தச் சூழ்நிலையில், அவன் தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்துவிட்டான். உடனடியாக அவனை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றோம்.

முதலில் மருத்துவர்கள் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, எங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று கூறினார்கள். பின்னர் அவனை சவிதா மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றோம். அங்கேயும் மருத்துவர்கள் அவனைப் பரிசோதித்துவிட்டு, “இவரை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

அவனுடைய உடலில் எந்த அசைவும் இல்லை. மூச்சும் இல்லை. உயிரின் எந்த அறிகுறியும் இல்லை. மருத்துவர்களே நம்பிக்கை இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் என் உள்ளத்தில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. நான், “இல்லை, என் மகன் உயிரோடு வருவான். ஆண்டவர் எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்” என்று உறுதியாகச் சொன்னேன்.
அதற்கு மருத்துவர், “இங்கே நீங்கள் மருத்துவர் இல்லை; நாங்கள்தான் மருத்துவர்கள். நாங்கள் பரிசோதித்துப் பார்த்தோம். எந்த மூச்சும் இல்லை” என்று கூறினார்.

ஆனால் நான் விடவில்லை. “ஐயா, இரண்டு நாட்கள் அவனை வைத்துப் பாருங்கள். ஆக்சிஜன் மூலமாக இருந்தாலும் அவனை வைத்திருங்கள். மூன்றாவது நாளில் அவனுக்கு ஜீவன் வரும். இல்லையென்றால் நீங்கள் அனுப்பிவிடுங்கள். நான் தொடர்ந்து ஜெபிக்கிறேன்” என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.
அவன் ICU-வில் இருந்ததால், அங்கே சத்தமாக ஜெபிக்க மருத்துவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. “நீங்கள் அமைதியாக ஜெபித்துக்கொள்ளுங்கள். மற்ற நோயாளிகளுக்கு இடையூறு வரக்கூடாது” என்று கூறினார்கள்.
நான் அங்கே அமைதியாகக் கண்ணீரோடு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் மனதில் இருந்த பாரம் அதிகமாக இருந்ததால், வீட்டிற்குச் சென்று வரலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

வீட்டிற்கு வந்தபோது தொலைக்காட்சியை இயக்கினேன். அப்போது அருள்தாஸ் ஐயா ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார். மருத்துவமனையில் உயிருக்கு போராடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்காகவும், உடல்நலம் இல்லாமல் இருப்பவர்களுக்காகவும், பிசாசின் கட்டுகளிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டியவர்களுக்காகவும் அவர் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன், இது என் மகனுக்காகவே சொல்லப்படும் ஜெபம் என்று என் உள்ளத்தில் உணர்ந்தேன்.
உடனே நான் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து ஜெபிக்க ஆரம்பித்தேன். “ஆண்டவரே, இந்த ஜெபம் முடியும் நேரத்தில் என் மகனுக்கு ஜீவன் வர வேண்டும்” என்று என் இருதயத்தில் நம்பிக்கையோடு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஐயாவின் ஜெபம் முடிந்தது.
அந்த நேரத்தில் எனக்கு தொடர்ந்து தொலைபேசி அழைப்புகள் வந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் நான் அந்த அழைப்புகளை எடுக்கவில்லை. முதலில் ஜெபத்தை முடித்துவிட்டு, மருத்துவமனைக்குச் சென்று என் மகனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
மருத்துவமனைக்குச் சென்று பார்த்தபோது, அற்புதமான ஒரு காரியம் நடந்திருந்தது.
என் மகன் கண்களைத் திறந்திருந்தான்!

“ஆண்டவருக்கு நன்றி! ஆண்டவருக்கு நன்றி!” என்று நான் அழுதேன்.
உயிரற்ற நிலையில் இருந்த என் மகனுக்கு ஆண்டவர் மீண்டும் ஜீவனைக் கொடுத்திருந்தார். அவன் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து எங்களைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். உடனே மருத்துவர்களும் ஓடிவந்து அவனைப் பார்த்தார்கள்.
அந்த நாளிலேயே ஆண்டவர் என் மகனுக்கு விடுதலையையும் ஜீவனையும் கொடுத்தார். மனிதர்களால் முடியாது என்று சொல்லப்பட்ட இடத்தில், ஆண்டவர் தம்முடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்தினார்.

அருள்தாஸ் ஐயாவின் மூலமாக நடைபெற்ற அந்த ஜெபத்தின் வழியாக ஆண்டவர் என் மகனுக்கு ஜீவனைத் திரும்பக் கொடுத்தார் என்று நான் நம்புகிறேன்.
ஆகையால், நான் இந்தச் சாட்சியைச் சொல்லி என் ஆண்டவரை மகிமைப்படுத்துகிறேன்.
மருத்துவர்கள் நம்பிக்கை இல்லை என்று சொன்ன நேரத்தில், ஆண்டவர் நம்பிக்கையைத் தந்தார். உயிர் இல்லை என்று சொல்லப்பட்ட நேரத்தில், ஆண்டவர் ஜீவனைக் கொடுத்தார்.
என் ஆண்டவருக்கு மகிமை உண்டாகட்டும்.
ஆமென்.